Brzózki – to fotografia, która powstała w jednej, ulotnej chwili.

Ścieżka schodząca łagodnie w dół od pierwszego wejrzenia zaprasza do niezwykłej podróży, a towarzyszące jej brzozy zdają się cicho wtórować temu zaproszeniu. Stojąc tam z aparatem, dosłownie słyszałem ten szept natury – wezwanie, by zostawić wszystko za sobą i podążając dalej, przeżyć coś niespotykanego.

Spokój, jaki emanuje z tego beskidzkiego zakątka, staje się na tym zdjęciu niemal namacalny. Kiedy patrzę na ten kadr, znów fizycznie czuję tamten leniwy, ciepły powiew wiatru, który delikatnie poruszał liśćmi, i uświadamiam sobie, że czas w takim miejscu po prostu przestaje istnieć. Nie ma zegarków, nie ma pośpiechu. Jest tylko ta jedna, jedyna chwila – chwila, która trwa wiecznie, dopóki moje oczy i stopy pozostają na tej ścieżce.

Świadomie zrezygnowałem tu z koloru, oddając tę opowieść bieli, czerni i nieskończonej palecie szarości. Monochromatyczna estetyka pozwoliła mi odrzeć to miejsce z chwilowych, rozpraszających bodźców i dotrzeć do samego sedna beskidzkiej idylli. Bez zieleni liści czy błękitu nieba uwaga skupia się na czystej fakturze piaszczystej drogi, strukturze kory drzew i hipnotyzującej grze światła. Czerń i biel nadały tej chwili wymiar ponadczasowy – sprawiły, że ta wiejska ścieżka nie jest już tylko punktem na mapie nieopodal Mordarki, ale staje się uniwersalnym symbolem tęsknoty za absolutną ciszą.